Bea i króliczek

Przed ponad stu laty, w czasach, gdy ludzie jeździli jeszcze ciągniętymi przez konie powozami i nie istniała telewizja ani telefony komórkowe, urodziła się dziewczynka o imieniu Beatrix. Od najmłodszych lat kochała naturę, zwierzęta i przebywanie na wsi. Z zainteresowaniem przyglądała się starym skrzypiącym furtkom, korytkom dla świnek czy dzikim kaczkom na jeziorze. Również w domu Bea hodowała wiele zwierząt, choćby króliki, myszy, salamandry, czy nawet żaby, jaszczurki albo nietoperze.

We wszystkim potrafiła dostrzec piękno. Dlatego z pasją obserwowała wszystkie zwierzątka. Ta miłość zaowocowała pewnym pomysłem: a gdyby tak spróbować malować futrzaste i skrzydlate stworzenia?

Wzięła więc do ręki ołówek i papier, po czym zabrała się do pracy. Malowała z zapałem i godną podziwu precyzją. Przyglądała się dokładnie temu, jakie futra mają zwierzątka, jak się ruszają, ile mają pazurków lub jak długim ogonem machają. Spod jej dziecięcych rączek zaczęły niebawem wychodzić wspaniałe ilustracje. Były tak urzekające, że zachwyciły wszystkich wokoło.

Rodzice byli bardzo dumni ze swojej córki i z entuzjazmem wspierali ją w jej pasji. Zapewnili jej lekcje rysunku, zabierali ją na wystawy i do galerii. Dzięki temu wciąż mogła doskonalić swój warsztat.

– Mamusiu, uważasz, że mój królik naprawdę ma takie oczy? Tatusiu, co powiesz na ten ogonek, podoba ci się? – Dziewczynka biegała za nimi z każdym nowym rysunkiem.

Większość swojego dzieciństwa Bea spędziła z ołówkiem, farbkami i zwierzątkami. Gdy jednak z małej dziewczynki wyrosła młoda dama, wszystko się zmieniło. Mama i tata mieli nadzieję, że Bea odłoży na bok farbki i pędzle.

– Beatrix, nadszedł czas, byś znalazła sobie narzeczonego i zaczęła zajmować się domem. Dama taka jak ty będzie organizować spotkania przyjaciół przy filiżance herbaty, poświęcać się rodzinie i powinna być wzorową gospodynią – wyjaśniała jej mama. – Taką, która wie, jaką kolację kazać przygotować, czym wyczyścić plamy na ubraniu albo gdzie…