Żabi król

Dawno, dawno temu, w pewnym królestwie rządził stary król. Miał on przepiękną córkę, której urodą zachwycano się w najodleglejszych zakątkach kraju. Królewna najwięcej czasu spędzała w królewskim ogrodzie, gdzie miała w zwyczaju spacerować lub bawić się ze swoimi przyjaciółkami.

Pewnego dnia, jak zazwyczaj, bawiła się w swoim ulubionym miejscu – tuż przy studzience. Słuchała pluskającej wody, podrzucała w powietrze złotą piłkę i podśpiewywała sobie. Piłka cudownie mieniła się w blasku słońca. Lecz po chwili słońce zaświeciło jej w oczy, a piłka wpadła do studzienki, po czym zniknęła w czarnej głębinie. Królewna natychmiast zaczęła płakać, gdyż była to jej ulubiona zabawka. Gdy tak płakała, usłyszała głos, który dochodził prosto ze studni:

– Dlaczego płaczesz, piękna królewno? Rech-rech.

Królewna ze zdziwienia aż przestała rozpaczać, po chwili zaś zobaczyła na studzience małe stworzenie z wyłupiastymi oczami. Była to żaba. Wiedziała ona dobrze, dlaczego królewna jest smutna, odezwała się więc do niej jeszcze raz:

– Nie płacz, chętnie przyniosę ci twoją złotą piłkę. Jak mi się jednak odwdzięczysz?

– Wszystko czego tylko będziesz chcieć, kochana żabciu. Perły, diamenty… cokolwiek, co sprawi ci radość – powiedziała królewna.

– Nie, nie, nie. Niczego takiego nie chcę. Chciałabym zostać twoją przyjaciółką. Siedzieć z tobą przy jednym stole i spać w twoim łóżeczku. Jeżeli mi to obiecasz, przyniosę twoją piłkę – przedstawiła swój warunek żaba.

Królewna bez wahania obiecała żabie wszystko, co ta tylko chciała. Bardzo pragnęła bowiem odzyskać swoją ukochaną piłkę, obietnicy natomiast nie zamierzała dotrzymywać.

– Przecież to tylko żaba, jej miejsce jest w wodzie, nie w pałacu. A już na pewno nie w moim mięciutkim łóżeczku – pomyślała.

Żaba, gdy tylko uzyskała swoją obietnicę, wskoczyła do studzienki i po chwili pojawiła się ze zgubioną piłką. Królewna złapała ją w dłonie i z radością pobiegła w stronę pałacu.

Żaba zaczęła tymczasem…