Jack-o'-Lantern

Działo się to na peryferiach małej wioski, w pobliżu irlandzkiego miasta Dublin. Właśnie tam mieszkał dawno temu mężczyzna o imieniu Jack. Sąsiedzi starali się go unikać. Jack był bowiem dziwakiem, który za funta zrobiłby cokolwiek. Poza tym wszyscy wiedzieli, że nie zawsze mówi prawdę, a do tego ma jeszcze lepkie ręce. Krótko mówiąc, był typowym czarnym charakterem.

A ponieważ wcale się z tym nie krył i nie zamierzał zmieniać swojego podłego życia, pewnego wieczoru doczekał się nieoczekiwanej wizyty. Do jego drzwi zapukał sam diabeł.

– A kogóż to znowu diabli niosą? – huknął Jack, otwierając drzwi.

– Otóż właśnie diabeł przyszedł po kolegę – odparł piekielnik, pokazując mu język. – Przyszedłem popatrzeć, jak powodzi się przyszłemu potępieńcowi. Przygotowaliśmy dla ciebie w piekle specjalne miejsce i nie możemy się wprost doczekać twojego przybycia. Pójdziesz ze mną.

– Ale nie od razu, prawda, panie diable? – Jack uśmiechnął się niewinnie. – Chętnie spotkałbym się jeszcze raz z kolegami przy szklaneczce. Później możesz sobie mnie zaciągnąć wprost do piekła. Chodź ze mną, żebyś nie nudził się, czekając.

Diabeł chętnie się zgodził.

Piekielnik i grzesznik przesiedzieli cały wieczór, wesoło gawędząc nad szklaneczką w karczmie. Gdy trzeba było uregulować rachunek, Jack zachichotał i porozumiewawczo mrugnął do swojego nowego przyjaciela:

– Ej, a może zmieniłbyś się w monetę? Zapłacę tobą, po czym zmienisz się z powrotem w diabła i zwiejesz! I szynkarz nie dostanie ani grosza!

Diabeł uznał to za świetny dowcip. Zrobił więc dokładnie to, co kazał mu Jack. Jednak gdy tylko na stole pojawiła się złota moneta, Jack wcisnął ją sobie w kieszeń i, korzystając z nieuwagi karczmarza, wziął nogi za pas.

Diabłu początkowo spodobała się ucieczka Jacka. Ten facet jest wprost stworzony do piekła, pomyślał. On jest jeszcze większym oszustem, niż myślałem.

Gdy…