Opowieść o Thorze

Pewnego dnia mały Wiking Erik wybrał się z mamą w pole. Trzeba było je zaorać i powiększyć, by w przyszłym roku mogli zebrać jeszcze więcej zboża niż w tym. Była to ciężka praca, ponieważ sąsiednia łąka zarośnięta była chwastami i pełna kamieni. Eryk pomagał jednak mamie z entuzjazmem, a gdy znalazł ogromny kamień, krzyknął w jej stronę:

– Spójrz, podniosę ten kamień i odrzucę daleko niczym prawdziwy siłacz i niepokonany wojownik!

Ale choć zapierał się ze wszystkich sił, kamień ani drgnął. Po chwili daremnych prób Eryk usiadł ciężko obok kamienia, zupełnie zmęczony i skwaszony.

Mama przez cały czas obserwowała go z uśmiechem. Później znalazła solidny, gruby kij, wsunęła jeden jego koniec pod kamień i zaparła się o drugi koniec. Ogromny kamień potoczył się, jakby był belą siana.

Eryk najpierw wybałuszył oczy, później jednak zalał się łzami:

– Nigdy nie będę wystarczająco silny, by być niepokonanym wojownikiem.

Mama powiedziała jednak:

– Kochany Eryku, nawet najsilniejszy wojownik musi używać rozumu. Dlatego dziś opowiem ci historię potężnego boga Thora, który miał siłę jak nikt inny, ale pewnego dnia nauczył się, że sama siła to czasami za mało.

W dawnych czasach w siedzibie wszystkich bogów, w Asgardzie, mieszkał potężny i silny bóg o imieniu Thor. Znany był ze swojej siły i czarodziejskiego młota Mjølnira, których używał do ochrony ludzi i bogów przed złymi olbrzymami.

Pewnego dnia do Asgardu dotarł olbrzym o imieniu Hrungnir. Był to duży i silny olbrzym, który lubił chwalić się, że jest najpotężniejszą istotą na świecie. Hrungnir był nawet tak zarozumiały, że zdecydował się zdobyć Asgard i pokazać wszystkim bogom, kto jest ich prawdziwym władcą.

„Kto odważy się stanąć przeciwko mnie?” – krzyczał Hrungnir, gdy wtargnął do miasta bogów. „Kto pokona mnie w walce?”.

Wszyscy bogowie spojrzeli na Thora. Był on od zawsze ich…