Tysiące lat temu w Chile żyło starożytne plemię Mapuczów. Plemię to mieszkało w jaskiniach, które powstały wskutek działania wody po przejściu dużych powodzi. Mapucze nie znali jeszcze ognia i żywili się wyłącznie płodami ziemi. Nawet gdy upolowali jakieś zwierzę, zjadali jego mięso na surowo, ponieważ bez ognia nie mogli go upiec ani ugotować. Dlatego woleli jeść owoce drzew i pól. Zawsze wstawali bardzo wcześnie rano, aby zdążyć zrobić wszystko, co trzeba, w ciągu dnia, póki było jeszcze jasno. Bez ognia nie mogli sobie wieczorem zaświecić, więc gdy zapadała noc, wszyscy chowali się w swoich jaskiniach, aby tam bezpiecznie przeczekać do następnego dnia.
Pewnej nocy młody myśliwy o imieniu Caleu siedział przed jaskinią, ponieważ zupełnie nie mógł zasnąć. Nagle zobaczył spadającą z nieba gwiazdę z czymś w rodzaju długiego ogona. Kiedy gwiazda spadła do pobliskiej doliny, miejsce całkowicie się rozświetliło. Caleu bardzo się przestraszył, ponieważ nigdy wcześniej czegoś takiego nie widział. Szybko ukrył się w jaskini i siedział tam aż do rana, nie przestając dygotać. Następnego ranka jednak nikomu o tej przygodzie nie powiedział, ponieważ nie chciał, aby strach udzielił się całemu plemieniu.
Tego dnia wszystkie kobiety udały się na pobliską górę, aby zbierać jagody. Przygotowywały zapasy pożywienia przed nadchodzącą zimą. Pochłonięte ogromem pracy nie zauważyły, że słońce już zaszło i dzień dobiegał końca. Gdy tylko się spostrzegły, szybko złapały wiklinowe kosze wypełnione owocami i ruszyły do domu. W międzyczasie jednak zdążyła już zapaść całkowita ciemność i nie były w stanie zrobić choćby kroku. Ku ich przerażeniu z zarośli zaczęły dobiegać groźne odgłosy drapieżników.
Wtem pośród tej wielkiej ciemności zobaczyły na niebie spadającą gwiazdę, która rozświetliła wszystko wokół. Przeleciała tuż nad zaskoczonymi kobietami, a z jej ogona wystrzeliwały płonące kawałki, które następnie spadały na ziemię niczym świetlisty deszcz. Kobiety z plemienia początkowo naprawdę się wystraszyły…
