Arka Noego

Kiedyś, dawno, dawno temu, ludzie zupełnie zapomnieli o tym, że mają traktować się z szacunkiem i czynić dobro. Zamiast tego byli pełni złości i gniewu. Wydawało się, że na całym świecie nie było już ani jednego dobrego człowieka – z wyjątkiem Noego i jego rodziny.

Pomimo wszystkich sprzeczek, zazdrości czy złego zachowania, jakiego Noe był świadkiem, nikomu nie odpłacił nigdy złem. Przeciwnie, zawsze starał się zachowywać właściwie i pomagać ludziom. Tego samego uczył też swoich synów.

Pewnego dnia Noe wracając do domu, znów był nieszczęśliwy. Przez cały wieczór musiał bowiem patrzeć, jak jego koledzy traktowali bez należytego szacunku swoje żony i słuchać ich okropnych słów. Nie pomogło nawet to, że nieustannie upominał swoich przyjaciół i ganił ich.

– Bóg, w którego wierzymy, uczy nas, że powinniśmy być dobrzy i pomagać sobie nawzajem. Czy nie wiecie, że ze złości nie może wyniknąć nic dobrego? – powtarzał Noe, jednak jak zwykle nikt go nie słuchał.

Po powrocie do domu Noe położył się do łóżka obok swojej żony i martwił się. „Jak to możliwe, że na świecie jest tyle zła?” – myślał. Gdy w końcu udało mu się zasnąć, przyśniło mu się, że przemawia do niego sam Bóg. Pokazywał mu, co stanie się z ludźmi, którzy czynią wokół siebie zło. Noe widział w śnie, jak nadchodzą ogromne ulewy. Że padało tak długo, aż w końcu woda pokryła całą ziemię. Mężczyzna zląkł się, ale we śnie dowiedział się również tego, jak poradzić sobie z taką powodzią. Musiał zbudować wielką łódź, która przetrwa nawet ogromny potop.

Noe obudził się wystraszony i pełen obaw, jak sobie z tym wszystkim poradzi. Był jednak zdecydowany i powtarzał sobie:

– W ten sposób uda mi się wszystkich uratować.

Zabrał się do pracy i zaczął budować ogromną łódź. Nie było to łatwe zadanie.…