Agatka i Małgosia nad jeziorem

Był cudowny letni dzień, więc Agatka i Małgosia wybrały się z mamą nad jezioro.

Gdy tylko rozłożyły koc, dziewczynki zdjęły buciki i pobiegły w stronę wody. Trawka łaskotała je w bose nóżki i bliźniaczki wesoło chichotały.

– Jakie przyjemne łaskotki – powiedziała Małgosia.

Agatka uklękła i pogłaskała trawę:

– A jak tu pięknie pachnie! – Później wstała, wzięła siostrzyczkę za rączkę i ruszyły razem w stronę jeziora.

– Oj, ale ten pasiak parzy – zawołała Małgosia, gdy tylko stanęła bosą nóżką na piasku przy wodzie. Dziewczynka natychmiast zaczęła podskakiwać.

– To nie jest pasiak, tylko piasek – poprawiła ją ze śmiechem mama, która dochodziła właśnie do bliźniaczek.

– A dlaczego on tak grzeje? – wypytywała Agatka, przesypując piasek z jednej dłoni do drugiej.

– Bo słoneczko go tak rozgrzało.

– Słoneczko! Cześć, słoneczko! – Małgosia wyciągnęła rączkę w kierunku nieba, machając do słońca.

Agatka zebrała się na odwagę jako pierwsza i zanurzyła paluszki w jeziorku.

– Oj, zimno!

– Ja też, ja też! – krzyczała Małgosia, wkładając nóżkę do jeziora zaraz po swojej siostrzyce. – Woda przyjemnie chłodzi – orzekła dziewczynka z zadowoleniem, po czym usiadła w wodzie.

Nagle jednak z jeziorka wyskoczyło coś zielonego. Następnie usiadło na wystającym nad wodę kamieniu, tuż przed siostrami.

– Zobacz, Agatko, ufoludek! – szepnęła Małgosia, wskazując palcem na nieznane dziwadło.

– To nie jest ufoludek – zaśmiała się mama – to żabka.

– Babka? A czyja to babcia? Nasza babcia nie ma takich wielkich oczu i nie jest zielona – zdziwiła się Agatka.

– Żabka, nie babka. Zobaczcie, tam obok żabki pływają w wodzie kijanki. To są jej dzieci – pouczała bliźniaczki mama.

W tym momencie żabka błyskawicznie wysunęła język, po czym równie szybko go schowała.

– Co ta żabka robi? – spytała Małgosia.

– Zjada muszki…